Het is weer zwaar geweest, maar de afgelopen week heb ik mijn tiende chemokuur afgemaakt. Ik ben heel blij dat het einde nu in zicht is qua chemokuren want ik moet er nu nog twee. De lagere dosering betekende deze keer helaas niet dat het heel makkelijk ging. Ik merk dat ik toch mentaal en fysiek op aan het raken ben. Ik ben inmiddels al meer dan een jaar bezig met allerlei behandelingen en het begint zijn tol te eisen. Ik heb tijdens de kuur voornamelijk als een zombie op de bank of op bed gelegen met een noise-canceling koptelefoon op. De vermoeidheid was helemaal niet fijn en zorgde ook voor een continu gevoel van een epileptische aanval (overigens zonder er een te krijgen). Ik heb dus niet zoveel kunnen bewegen en ik merk dat ik steeds meer moeite heb met lichte inspanningen zoals boodschappen dragen en traplopen. Ook het onvermogen om me goed te concentreren wordt steeds vervelender.
Het is wel fijn dat ik nu echt plannen kan gaan maken voor de periode na de chemokuren. Het is voor mij nog nauwelijks voor te stellen dat ik over twee maanden echt klaar ben met alle behandelingen. Daarna kan ik een revalidatieprogramma van drie maanden gaan volgen vanaf eind april. Daar ben ik heel blij mee, want ik kan dan met hulp van specialisten gericht gaan werken aan mijn herstel. Ik ben vooral heel gemotiveerd om aan mijn conditie en kracht te gaan werken, maar ik krijg ook hulp om mijn energie goed te verdelen en psychische steun. Het is fijn dat ik niet alleen sta na alle ingrijpende behandelingen. De toekomst is onzeker, maar het is in ieder geval fijn dat ik hopelijk het hele traject kan afmaken: ik heb mezelf in ieder geval de beste kans gegeven op herstel. En ik voel daarbij ook steeds de steun van mijn directe omgeving en de artsen.
Aangezien het jaar alweer bijna voorbij is, wil ik iedereen een fijne jaarwisseling toewensen. Bedankt voor het lezen en tot volgend jaar! Hieronder nog een stukje dat ik laatst heb opgenomen:
In Mijn Brein 
Waar niets is zet je stappen
Waar je stappen zet
Wordt het grond
Je bent er niet zeker van
Maar je hebt je gewapend met moed
Tekst uit Oorlog IV/Theatergroep de Trust 1995
Beste Thomas,
Aan deze theatertekst moet ik geregeld bij jouw blog ‘In mijn brein’ denken. Ik bewonder in jou de kracht en positiviteit om niet op te geven, hoewel je het geregeld bijzonder zwaar hebt.
Ik wens je dat in 2022 inderdaad die betere tijden gaan komen. En waarom ook niet?
R.Z.
LikeGeliked door 1 persoon
Dankjewel voor de tekst, ik vind het heel mooi. En het past denk ik heel goed bij wat ik nu doormaak. Ik mag weer gaan hopen op betere tijden, dat is al heel mooi vind ik. Een teken dat ik al ver gekomen ben. Bedankt voor de reactie, het doet me goed. Soms lijkt het voor mij een beetje alsof ik in mijzelf aan het schrijven ben 😄.
LikeLike