Ik hoorde vandaag het verdrietige nieuws dat Alexander van ‘Over Alex’ losse schroef‘ is overleden op 15 september. Het heeft me heel erg geraakt…
Ik kende hem alleen van het persoonlijke contact dat we hadden in mei van dit jaar. Hij stak me op Facebook een hart onder de riem toen ik het ‘zwaar’ had. Terwijl hij er veel erger aan toe was dan ik. Hij vertelde mij dat hij een blog bijhield. Dat heb ik toen gelezen en ik vond het meteen een geweldig blog. Niet alleen omdat hij alles heeft bijgehouden vanaf het moment van de diagnose. Je krijgt er dus een heel compleet beeld bij hoe alles eraan toe gaat als je de diagnose hersentumor krijgt.
Maar wat me vooral raakte was de luchtige en humoristische toon die sprak uit het blog. Terwijl al snel duidelijk was dat het niet meer te behandelen was volgens de gangbare behandelingen. Zijn tumor was van het ergste soort. Via experimentele studies werd er nog geprobeerd om er iets van te maken. En dat leek aanvankelijk nog te werken ook: toen ik contact had met Alex had hij net een goede uitslag van een MRI gehad.
Alexander was voor mij op een aantal manieren een inspiratiebron: zijn positieve houding werkte aanstekelijk op mij. Ik had het op een gegeven moment heel moeilijk, maar ik keek wel uit om te neerslachtig te worden. Alexander deed dat immers ook niet, hij bleef optimistisch terwijl hij niet meer te genezen was. Daarbij kreeg ik via Alexander het idee om ook een blog bij te houden. Het is eigenlijk ideaal voor mensen die ziek zijn: je kunt het bijhouden wanneer je wilt, en je kunt je problemen van je afschrijven.
Als Alexander het niet kon, schreef zijn vrouw Martine de berichten. De laatste maanden was dat steeds meer het geval. De onvermijdelijke aftakeling ging toch wel heel snel… Ik had hem, zijn vrouw en twee kinderen nog wat meer tijd gegund. Sinds maart 2020 heeft hij het vol goede moed volgehouden tot gisteren. Respect voor hem en zijn omgeving.
In Mijn Brein 
Zo verdrietig! Veel sterkte voor alle dierbaren van Alexander.
LikeLike