Ik heb het eigenlijk nog helemaal niet gehad over waarom ik dit blog ben begonnen. Uiteraard om bezig te blijven. Ik heb altijd al een blog willen bijhouden, maar het kwam er nooit van. Zoals wel meer dingen in het leven waarvan je denkt dat je ze ooit nog weleens gaat doen, maar op een of andere manier komt het er nooit van. Het enige voordeel van een ernstige ziekte is dat je opeens heel veel tijd over hebt. Een blog bijhouden is dan eigenlijk ideaal, want je kunt het op elk moment doen: er is geen druk om iets af te hebben op een bepaald moment. Als je je even goed voelt, heb je zo weer iets geschreven. Daarbij vind ik het heel fijn en therapeutisch om over mijn ziekte te schrijven: ik doe het dus eigenlijk vooral voor mezelf.
Tijdens mijn studie geschiedenis kwam ik erachter dat ik heel graag schrijf: vooral de vormgeving en de juiste woorden zoeken, vind ik heel fascinerend. Ik heb bewondering voor schrijvers die zo simpel mogelijk en met zo min mogelijk woorden iets kunnen uitleggen of beschrijven. We moesten als student weleens een dik boek samenvatten in hooguit 200 woorden: dat vond ik altijd heel leerzaam en mooi om te doen. Na mijn studie ging ik verder als gitaardocent en heb ik eigenlijk nooit meer echt geschreven.
De moeilijkste periode in mijn behandeling tot nu toe was na de operatie en rond de bestralingen. Ik kon niet meer goed uit mijn woorden komen, had regelmatig epileptische aanvallen en ik had moeite met lezen en schrijven. Daar werd ik erg ongelukkig van. Ik nam mezelf toen voor om weer meer te gaan schrijven als ik me beter zou voelen. Natuurlijk gaat het nog niet zo goed als voorheen, maar mijn lat lag ook wel hoog. Ik ben allang blij dat ik weer iets leesbaars op papier kan zetten. Alles wat weer lukt geeft me veel blijdschap!
Een andere reden waarom ik dit blog ben gestart is dat ik geraakt werd door een ander blog van iemand met een hersentumor: Alex’ Losse Schroef . Alexander stuurde mij eerst een behulpzaam chatbericht op Facebook en daarna raakte we aan de praat. Hij stuurde mij vervolgens een link naar zijn geweldige en humoristische blog dat hij bijhoudt met zijn vrouw Martine. Hij heeft alles bijgehouden vanaf het begin van de diagnose tot nu. Alexander is er veel slechter aan toe dan ik, maar hij blijft altijd heel positief. Hij geeft me zoveel inspiratie. Als zo iemand met zoveel tegenslag positief kan blijven, moet ik het niet in mijn hoofd halen om negatief te worden. Heel inspirerend voor mensen met een hersentumor of een ernstige ziekte, maar ook voor mensen die willen weten hoe het precies gaat als je een ernstige ziekte hebt. Hier is de link: https://alexoplosseschroeven.wordpress.com/
Daarbij heb ik ook een Youtube-kanaal met mijn gitaarmuziek: https://www.youtube.com/channel/UCv7nCJUvcm8kDN3F6Gpi4aA opgestart. Samen met dit blog dient het om geld op te halen voor onderzoek naar hersentumoren. Er is nog veel geld nodig en het helpt echt. Zelf heb ik bijvoorbeeld protonenbestralingen gehad, dat was er tot kort geleden helemaal niet. Er is dus steeds meer mogelijk, maar er blijft wel geld nodig om onderzoek te blijven doen. Op mijn actiepagina kan je een donatie doen als je wilt: https://stophet.nl/acties/Tomas_Gitaar
In Mijn Brein 