De laatste tien dagen heb ik in isolatie gezeten door een Coronabesmetting. Ik heb/had er last van, al vind ik wel dat de maatregelen niet echt in verhouding staan met de ernst van de ziekte. Het was niet heel fijn, maar ik heb wel eens griepen gehad die harder zijn aangekomen. Het grootste verschil met een griep of zware verkoudheid is de vermoeidheid die blijft hangen en natuurlijk dat je in isolatie moet. Daar had ik het vooral in de eerste helft van de ziekte moeilijk mee. Maar morgen mag ik weer de wijde wereld in. Na de afgelopen twee jaar voelde het als een nederlaag om weer ziek thuis te zitten. Het was zwaarder dan ik had verwacht.
Ik heb voor de gelegenheid een haiku geschreven voor elke dag dat ik in isolatie zat. Een bizar idee aangezien ik absoluut geen dichter ben en ik eigenlijk ook nooit een bijzondere interesse heb gehad voor haiku’s. Het kwam opeens in mij op om dit te gaan doen, geen idee waarom. En als ik me niet aan de regels heb gehouden van de haiku, dan zijn het gewoon gedichten😅. Ik vond het eigenlijk best leuk om te doen. Ik noem mijn eerste gedichtenbundel ooit Isolatie.
Alleen op mijn bed
Koortsig, eenzaam en slaperig
Met schone handen
Hersenen kraken
Buiten is het zomers warm
Binnen is het storm
Muziek luisteren
Veel te hard bonken en bonzen
Maar kalm in mijn hoofd
Koortsig wandelen
Zwalkend over de straten
Corona moeheid
Blijf uit mijn buurt en
Negeer mij want ik ben heel
Abnormaal normaal
Smaakvol en geurig
Ik proef en ruik niets meer en
Ik lach er maar om
Positief getest
Kalm als de meeuwen buiten
Rustig als de zee
Lesje in geduld
Van paniek naar berusting
In tien dagen tijd
Ik wil slapen en
Liggen op mijn bed de tijd
Lijkt te zijn gestopt
Ik ben helemaal
Zen, mag ik nog tien dagen
In mijn gevangenis?
