Begin juni ben ik voor het eerst in vier jaar weer eens de grens over gegaan. Samen met mijn vriendin Cathy ben ik negen dagen naar Dominois geweest, een klein plaatsje in Noordwest-Frankrijk. Hoe is dat nou voor iemand met overprikkeling om op reis te gaan? Deel twee.
Vakantie
Ik denk dat de meeste mensen in mijn situatie allang een keer op vakantie in het buitenland waren geweest. Ik begrijp dat het in theorie fijn is om nog eens die droomreis te maken die je altijd al had willen maken, maar in de praktijk is het met hersenletsel wel een enorme uitdaging. Onlangs nog een verhaal gelezen van iemand die zoveel last van overprikkeling had van een reis dat ze na terugkeer moest worden opgenomen in het ziekenhuis. Ook veel gehoord van mensen met hersenletsel dat ze steeds een aantal dagen moesten bijkomen van de reis. Dan ben je op vakantie en moet je op locatie een paar dagen tot een week bijkomen van de reis: dat klinkt niet als heel aantrekkelijk voor mij en voor degene met wie je weg bent. Natuurlijk moet iedereen vooral doen wat ze willen, maar voor mij is het niet meer zo nodig om -buiten de landsgrenzen- ook mijn eigen grenzen steeds op te zoeken. En als ik steeds overprikkeld ben is dat ook niet leuk voor mijn vriendin, die ook een aangename vakantie verdient.
We wilden het toch eens proberen, op onze eigen manier. We hadden ons heel goed voorbereid. Niet te ver weg, zo ongeveer vijf-zes uur rijden met de auto (van alle manieren van reizen, vind ik de auto nog de minste prikkels geven). Buiten het hoogseizoen op een niet-toeristische plek, zodat het overal zo rustig mogelijk was. Verder een rustig en ruim vrijstaand huis met een keuken (zodat we zelf konden koken) en een tuin. Voor de eerste dagen hadden we boodschappen meegenomen, zodat we niet meteen na de vermoeiende reis naar de supermarkt hoefden te gaan. Ook op rijafstand van de kust, zodat we de zee konden zien en een keer verse moules frites konden eten. Zo kwamen we uit bij Dominois, een klein dorpje op de grens van de departementen Picardie en Nord-Pas-de-Calais. Cathy was daar al eens eerder in de buurt geweest.
Ik had op aanraden van mijn begeleider de weken voor vertrek niet zoveel inspannende activiteiten gepland, zodat ik mij goed kon voorbereiden op de reis en met een redelijke volle batterij op vakantie kon gaan. Ik had checklists gemaakt van alles wat ik moest regelen en meenemen om zoveel mogelijk overzicht te houden en zo de stress zo veel mogelijk weg te nemen. Toch was ik op de dag van vertrek toch wel heel gespannen (net zoals de dag van de terugreis). Ik kan op zulke momenten moeilijk overzicht houden en onderscheid maken tussen hoofdzaken en bijzaken. Er gaan zoveel dingen door mijn hoofd en alles moet dan perfect zijn in mijn beleving. Gelukkig was mijn vriendin er om mij kalm te houden.
De heenreis ging vervolgens heel soepel. Het was heel rustig op de weg en we hadden geen files. Na zo’n 5-6 uur kwamen we aan bij de Gîte de Dominois les Gardons. Het huis was meer dan prima, in een piepklein dorpje met maar één echte straat. De omgeving is agrarisch, met prachtige glooiende akkers en weides met koeien en schapen. Ik denk dat dit de ideale plek voor ons was. De rust was geweldig, overdag hoorde je alleen vogels en in de nacht was het echt stil en donker. Vanuit deze veilige basis maakten we uitstapjes naar mooie kustplaatsjes als Fort-Mahon, Saint-Valery-Sur-Somme en Le Crotoy: die laatste twee plaatsjes lagen aan weerskanten van de prachtige Baie de Sommes. Ook de oude vestingstad Montreuil was heel fraai. Het oude centrum lag op hoogte in een prachtige gerestaureerde citadel met mooi uitzicht over de verre omgeving. Le Touquet-Paris-Plage is een mondaine kustplaats waar de rijke mensen uit Parijs een vakantiehuis bezitten en in de zomer naar het strand gaan. Het maakt allemaal deel uit van de Côte d’Opale: de opale kleur van de zee is heel bijzonder.
Maar ook in de buurt van Dominois waren hele mooie plekken, zoals een wandelroute in Argoules en abdij met hele bijzondere tuinen in verschillende thema’s en planten- en boomsoorten uit verschillende continenten: les Jardins de Valloires. Ook was ik als historicus geïntrigeerd door een verwijzing naar een ‘Site de Bataille‘, die we tot ver in de vakantie maar niet konden vinden. Ik nam aan dat het iets met de Eerste Wereldoorlog te maken had, maar uiteindelijk bleek het een oude wachttoren te zijn uit de Honderdjarige Oorlog (1337-1453). Ik werd op het verkeerde been gezet door de aanwezigheid van de rivier de Somme, maar de beroemde/beruchte veldslag waarbij in 1916 bijna een miljoen mensen de dood vonden, speelde zich veel verder landinwaarts af.
Hieronder een kleine impressie, van linksboven met de klok mee: 1. Platteland rond Dominois, 2. Het strand van Fort Mahon, 3. Le Crotoy, 4. Moi, voor Les Jardins de Valloires met de abdij op de achtergrond, 5. Le Touquet, met de opale kleur van de zee, 6. De wandeltocht van Argoules, 7. Nogmaals Les Jardins de Valloires, 8. Le Rue Principale van Dominois, 9. Cathy en ik in Saint-Valery, 10. Saint-Valery.
Al met al was het een hele geslaagde vakantie! We hadden de eerste paar dagen koud en nat weer, maar daarna was het best zonnig en aangenaam. Ook heerlijk gekookt en lekker ‘traditioneel’ Frans gegeten met lekkere streekproducten: Boeuf Bourguignon, Confit de Canard, Steak Frites en Moules Marinières. We hebben gesmuld! Daarnaast veel gewandeld en gezien. Ik hield het qua prikkels redelijk goed vol, al merkte ik wel dat ik de laatste dagen van ons verblijf steeds sneller moe werd. Alsof ik een ballon was die langzaam leegliep. Misschien had ik af en toe wat meer op de rem moeten stappen en rusten, maar ik wilde ook graag veel zien en meedoen met Cathy. Zij was als Française natuurlijk helemaal in haar element.
De terugreis was wel pittig. Het hielp ook niet dat de navigatie ons in Frankrijk opeens via allerlei kleine landweggetjes stuurde in plaats van de snelweg. In België moesten we recht door het centrum van het drukke Antwerpen en in Nederland gingen we tergend langzaam in een optocht van veelal vrachtwagens richting Den Haag. De terugreis was behoorlijk stressvol en vermoeiend, ook voor Cathy. Eenmaal thuis was ik toch wel een paar dagen gesloopt. Maar ik heb genoten en het smaakt zeker naar meer. Het heeft mij ook het vertrouwen gegeven dat samen op reis gaan voor ons mogelijk is, dat we ondanks mijn beperkingen toch samen een leuke tijd kunnen hebben. En dat je echt niet ver weg hoeft te gaan om er even helemaal uit te zijn en van een andere cultuur kunt proeven. Het heeft wel zijn uitdagingen, maar ik denk dat we het goed hebben aangepakt.
In Mijn Brein 