Sinds het laatste blog waarin ik aankondigde het wat rustiger aan te doen is er toch weer veel gebeurd in mijn leven. Zo ben ik voor het eerst sinds mijn ziekte weer eens op vakantie geweest over de grens. En heb ik een vervroegde MRI gehad na een vreemd tintelend gevoel in mijn rechterhand, arm en schouder. Een blog in twee delen. En met enige vertraging, omdat ik een tijdje niet pijnvrij kon typen.
De MRI
Nadat ik ben verhuisd in december 2023, ben ik steeds meer gitaar gaan spelen om opnames te maken voor mijn Youtube-kanaal. Bijna maniakaal was ik aan het spelen in mijn studiootje. Daarnaast speelde ik ook nog in een duo en kwartet (zie vorige blog). Ik werd steeds fanatieker en ik zat ongemerkt al gauw weer op het aantal uren spelen dat ik voor mijn ziekte haalde, toen ik nog gitaardocent was. Ik negeerde de verkramping in mijn lichaam als ik speelde en op een gegeven moment voelde mijn rechterhand niet meer als mijn eigen hand en kreeg ik een raar tintelend gevoel in mijn pink. Daarmee ben ik uiteindelijk naar de fysio geweest. Hij legde feilloos bloot dat ook mijn armen, schouders en nek onder hoogspanning stonden. Een soort RSI-achtige klachten.
Ik dacht vrijwel meteen dat het aan mijn gitaarspel lag, maar omdat ik bij epileptische aanvallen altijd met mijn rechterarm ging schudden en voorafgaand aan zo’n aanval een soortgelijk tintelend gevoel in mijn rechterpink kreeg, heb ik toch mijn neuroloog ingeseind en om advies gevraagd. Die wilde meteen een MRI inplannen om uit te sluiten dat het met mijn tumor te maken had. De scan werd precies ingepland nadat ik terug was van vakantie op 10 juni (de uitslag op 14 juni). Gelukkig viel het deze keer heel erg mee met de stress. Misschien ook wel omdat ik relatief weinig tijd had om me zorgen te maken en omdat ik echt wilde genieten van mijn vakantie. Daarbij dacht ik eigenlijk wel te weten dat mijn blessure vooral met mijn eigen fanatisme te maken had en dat het heel onwaarschijnlijk zou zijn als mijn tumor op enige manier invloed had op deze klachten.
En inderdaad was de uitslag weer prima en alles is dus nog steeds goed in mijn hoofd. Toch een opluchting! En achteraf ook wel fijn dat ik nu mijn MRI al heb gehad in plaats van de oorspronkelijk in augustus geplande. Elk nadeel heb zijn voordeel. De volgende scan is pas weer eind oktober, dat voelt nu als lekker ver weg. Blijft over de blessure… Ik heb de gitaar de afgelopen maanden grotendeels moeten laten staan en dat is een vreemde gewaarwording voor mij. Ik kon eigenlijk mijn hele rechterhand/arm/schouder beter niet belasten en dat is natuurlijk vaak onhandig in het dagelijks leven. Het typen van een blog was bijvoorbeeld voor mij ook lange tijd helemaal niet mogelijk. Maar het gaat langzaamaan beter. Mijn theorie is nu dat ik door overprikkeling al gauw verkrampt raak in mijn nek en schouders. Als ik dan vervolgens met die verkramping gitaar ga spelen, liggen blessures op de loer.
En het ziet er naar uit dat het lange tijd gaat duren voordat ik weer een beetje ‘ongemak-vrij’ ben. Maar daar heb ik wel vrede mee. De eerste paar weken was ik best depri, want gitaarspelen en schrijven zijn echt hele belangrijke pijlers voor mij. Het voelde als weer een tegenslag, terwijl ik er al zoveel heb gehad. Er is altijd wel weer iets met mij aan de hand: dat gevoel had ik even. Ik had veel plezier in het opnemen van mijn gitaarmuziek, en ook veel ideeën voor nieuwe stukken om op te nemen. Een enorme hoeveelheid aan muziek die ik al had opgenomen lag al klaar om ‘publiek’ te maken en even zo groot aantal aan nieuwe muziekstukken om aan te werken lag op mij te wachten. Het creatieve proces van muziek maken is heel verslavend voor mij en houdt mij in het hier en nu. Ik was zo lekker voor mijzelf bezig en dat werd plotseling onderbroken.
Ik heb door mijn ziekte wel geleerd om niet te veel bij de pakken neer te zitten en om mij snel te wenden tot de dingen die ik nog wel kan. Zo wandel en lees ik nu meer en luister ik interessante podcasts, waar ik veel inspiratie uithaal. Laatst luisterde ik naar een interview van Gijs Groenteman met Freek de Jonge. Freek had het over dat hij bij mensen liever de tragische kant ziet, dan de meelijkwekkende kant. Er zit volgens hem een soort schoonheid in mensen die het ondanks alle problemen in ieder geval wel blijven proberen. Dat het dan weleens helemaal mis kan gaan, heeft ook wel iets moois.
Ik kan ook best trots zijn op alle muziek die ik in de afgelopen jaren (vanaf 2021) heb opgenomen. Ondanks al mijn beperkingen heb ik toch meer dan 160 opnames gemaakt, daar ben ik heel blij mee. Na mijn diagnose wilde ik zoveel mogelijk van mijzelf vastleggen, maken en delen. Ik denk dat dat wel is gelukt.
In Mijn Brein 