Toen ik met dit blog begon in juli 2021, was ik ongeveer op de helft van de 12 chemokuren die ik zou krijgen. Ik had toen mijn protonenbestralingen al achter de rug. Vanaf september van dat jaar raakte ik in contact met Jeroen, die mijn blog informatief vond. Hij zou ook gaan beginnen met bestralingen in dezelfde kliniek waar ik was geweest in Delft (Holland PTC). En was benieuwd naar ervaringen van lotgenoten. We hielden via Whatsapp contact en soms reageerde hij op mijn blog, dat hij altijd is blijven lezen (heeft hij mij verteld). Door de jaren heen hebben we zo regelmatig ervaringen uitgewisseld. Frustraties en onzekerheden, maar ook leuke dingen zoals vakanties en geslaagde MRI’s. Dat ging heel onregelmatig. Soms hadden we maandenlang geen contact, maar dan kwam altijd weer bij een van ons de behoefte naar boven om eens te vragen hoe het ging. Dan wisselden we weer wat appjes uit en dan was het daarna weer even klaar. Het was goed zo.
Ik heb hem nooit ontmoet, maar ik heb altijd het beeld van hem gehad van een stoere man. Zo een die zich niets laat aanleunen. Maar tegelijkertijd ook oprecht geïnteresseerd. In juni kreeg ik een bericht van hem dat er toch weer groei was te zien van zijn tumor. Hij zou gaan beginnen met 12 kuren temozolomide: precies de behandeling die ik heb gehad. Ik kon hem wel wat vertellen over mijn ervaringen. Daarna hielden we wat meer contact tot eind juli. Zoals wel vaker stopte het toen weer even. Het ging op dat moment al niet zo goed met hem: hij was weliswaar op vakantie in Italië, maar wel voor het eerst in een rolstoel. De tumor was ook onverwachts weer gaan groeien. De tumor was een graad 3 geworden in plaats van een graad 2. Maar omdat hij net aan een traject van 12 chemokuren was begonnen, ging ik ervan uit dat het nog niet alarmerend was. Maar het is heel snel gaan. Tot mijn verdriet is Jeroen op 19 september overleden.
Ik zal ons contact missen.
In Mijn Brein 
Beste Tomas, wat een vreselijk nieuws. Het is hard. Veel sterkte. Groeten Robert
LikeLike
Dankjewel Robert
LikeLike