De Argentijnse gitarist Roberto Aussel (1954) is een beetje een mysterie. Er is niet veel over zijn leven te vinden op internet, zijn Wikipedia-pagina is kort en alleen Duits- en Franstalig. Een heel bescheiden gitarist die toch vele prijzen heeft gewonnen waaronder de prestigieuze Konex Award in 1999 en de Radio France gitaarcompetitie in 1975. Verder doceert hij aan het conservatorium in Keulen, dat bekend staat als de kweekvijver van jong talent in Europa. Spaarzaam doet hij interviews, waar hij met zijn zachte stem vooral heel bescheiden en aardig overkomt.
Toch is hij degene die de componist Astor Piazolla zover kreeg om iets voor de gitaar te componeren. De Cinco Piezas (1981) voor de gitaar zijn slechts een voorbeeld van de werken die voor Aussel zijn gecomponeerd. Andere componisten die iets voor Roberto Aussel hebben gecomponeerd zijn: Marius Constant, Marlos Nobre, François Rossé, Norbert Leclerc, José Luis Campana, Francis Schwartz, Juan María Solare, Francis Kleynjans, Bob Wander, Carlos Grätzer, Edmundo Vasquez, Pascale Jakubowski.
Ik vind hem een heel intrigerende gitarist. Uiteraard vanwege zijn fabelachtige spel, maar ook door zijn opvallende eigenwijze repertoire keuze. Hij lijkt alleen muziek te spelen die hem goed ligt of waarmee hij een connectie voelt en dat is bij veel gitaristen en klassieke musici wel anders. Zo heeft hij nog nooit Bach opgenomen, maar wel Domenico Scarlatti en Sylvius Leopold Weiss (allemaal barok). En die speelt hij magistraal. Niet zelden wijdt hij een hele cd aan een componist: zoals Scarlatti, maar ook in Europa obscure muziek zoals Atahualpa Yupanqui. Ook heeft hij weleens hetzelfde stuk op meerdere cd’s opgenomen, wat ik niet bij andere gitaristen heb gezien. Eigenlijk heel logisch, want je maakt als muzikant altijd een bepaalde ontwikkeling door: hoe je een werk speelde in het verleden is vaak anders dan nu.
Via Aussel heb ik veel nieuwe muziek ontdekt, maar hij speelt ook vaak muziek die zelf graag speel zoals Alexandre Tansman en Antonio Lauro. Hij doet dat altijd met veel gevoel en muzikaliteit. Altijd met een frisse en unieke interpretatie. Je kan horen dat de muziek hem echt iets doet, niet omdat het nu eenmaal moet. Je kan de verfijning horen, de vele jaren die hij heeft gebruikt om aan de muziek te schaven. Er zijn genoeg gitaristen die een grotere output hebben dan Aussel, maar die behandelen de gitaar vaak uitsluitend als een manier om hun talent te showen. Muziek als een circusnummer: hoe meer en hoe sneller, hoe beter lijkt het soms wel. Niet bij Aussel, die altijd met oprechtheid en eerlijkheid speelt.
In Mijn Brein 